اورشلیم پست: ایران در قبال آمریکا استراتژی خرید زمان را دنبال می‌کند

♦️اورشلیم پست در یک یادداشت تحلیلی و انتقادی، رویکرد دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران در قبال واشنگتن را به یک «بازی زمان‌بر و حساب‌شده» تشبیه کرده که در آن پیشرفت‌های ظاهری فورا جای خود را به ابهامات ساختگی می‌دهند. نویسنده این تحلیل با کنایه به بیانیه اخیر وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران مبنی بر اینکه «رسیدن به نتیجه در بخش بزرگی از موضوعات درست است، اما هیچ‌کس نمی‌تواند ادعای امضای قریب‌الوقوع توافق را داشته باشد»، تاکید می‌کند که تهران با متهم کردن سیاست‌گذاران آمریکایی به «تزلزل نهادینه‌شده و تغییر مداوم مواضع»، عملا در حال اجرای هنرمندانه استراتژی «عدم توافق» است. این در حالی است که مواضع و شروط اصلی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، کاملا روشن، ثابت و غیرقابل مذاکره بوده است؛ شروطی شامل تعهد قطعی ایران به عدم توسعه تسلیحات هسته‌ای و نابودی اورانیوم ۶۰ درصد غنی‌شده، بازگشایی کامل و بدون هزینه تنگه هرمز برای کشتیرانی بین‌المللی، و پاک‌سازی تمام مین‌های این آبراهه که تا زمان تحقق آن، محاصره نیروی دریایی آمریکا هرگز برچیده نخواهد شد. بنابراین، ادعای وجود تناقض یا ابهام در موضع واشنگتن، صرفا سرپوشی برای خرید زمان تلوتلو خوران دیپلماتیک است.
این گزارش، مهارت مذاکره‌کنندگان ایرانی را به سنت دیرینه چانه‌زنی در بازارهای سنتی و فروش فرش‌های مجلل تشبیه می‌کند؛ فرآیندی طولانی، فرسایشی و خسته‌کننده که قیمت‌های نجومی اولیه و تظاهر به سوءتفاهم در آن، تنها با هدف فرسوده کردن طرف مقابل انجام می‌شود. حکومت ایران که طی ۴۷ سال گذشته با پنهان‌کاری، فناوری سانتریفیوژ و نقشه‌های هسته‌ای را به‌طور غیرقانونی به دست آورده، اکنون که به مرز حساس غنی‌سازی ۶۰ درصدی رسیده و تنها یک گام تا مواد لازم برای سلاح هسته‌ای فاصله دارد، دوباره به خصلت ساختاری خود یعنی «وقت‌کشی مداوم» روی آورده است. در این تحلیل آمده است که پیوند زدن هر توافق به یک گره کور جدید و درخواست مهلت‌های ۳۰ تا ۶۰ روزه، نشان می‌دهد که سیستم فکری تهران تمایلی به گفتن یک «بله یا خیر» ساده ندارد. نویسنده در نهایت با تاکید بر اینکه حتی دونالد ترامپ نیز با منطق تجاری آمریکایی خود نمی‌تواند این بازی پیچیده و ریشه‌دار در سنت‌های جاده ابریشم را پیش ببرد، نتیجه می‌گیرد که تنها راه متوقف کردن جاه‌طلبی‌های هسته‌ای تهران، رها کردن کامل میز مذاکرات فرسایشی و اعمال اهرم‌های فشار حداکثری و قاطع نظامی است.